X
تبلیغات
رایتل
اگر احمدی نژاد نباشد و روحانی ۴ سال دیگر رئیس دولت بماند - نجوا پرس

 


یادمان نرود، با همه این اتفاقات و جریانات، آقای روحانی به واسطه حمایت رسانه های بی شمار اصلاح طلب از او، توان این را دارد که همچون سه سال گذشته مردم را با واژه امید منتظر اتفاقات خوب بگذارد و یکی از نتایج آن رکود بی سابقه و افت سطح زندگی مردم ایران خواهد بود.

  سال ۹۵ سالی پر از اتفاقات مهم و بعضا عجیب بوده است و تصور می شود اتفاقات و حوادث عجیب دیگری هم رخ دهد. در این سال مسئله ی هسته ای ایران تحت عنوان تفاهمی به نام برجام به ظاهر فیصله پیدا کرد. همچنین قرارداد FATF که مرتبط با اجرائیات و تبادلات بانکی بین المللی است توسط رئیس کل بانک مرکزی ایران امضا شد. در کنار این دو موضوع، قراردادهای نفتی و تصویر جدیدی از آن به نام IPC از فیلترهایی مثل مجلس و دولت به هر طریقی گذشت و در حال اجرایی شدن می باشد.

در این سال و تا اینجای کار، بدترین اثرات رکود بر زندگی مردم و فعالان اقتصادی اعم از شرکت های خصوصی، پیمانکاران ,  کارگران و …. هویدا شده است.

علاوه بر این , ماجرای حقوق های نجومی و برداشت های آن چنانی از منابع دولتی (به عنوان حقوق) ، برای مردم پدیدار شده و برای مردم در اوج ناباوری، مسجل شد که مدیران آنها که در مناصب و سازمانها و شرکت های دولتی هستند، دست اندازی به بیت المال و عدم رعایت انصاف برایشان آب خوردن است. رهبری معظم در مورد این اتفاق فرمودند : این حرکت هم حرام است , غیر عادلانه است و …. و افرادی که این کار را کردند، بی لیاقت هستند و باید مجازات شوند.

در کنار این رسوایی، خبرهایی از تخفیف های چندصد میلیونی برای خرید املاک شهرداری تهران به مدیران خود، درز پیدا کرد.

تا اینجای کار که از عمر دولت روحانی بیش از ۳ سال گذشته و کمتر از یک سال به انتهای فرصت دولت برای خدمت زمان باقی مانده، از طرفی تمام هم و غم مردم را انعقاد توافق هسته ای (برجام) دانستند و همه چیز، حتی آب خوردن را منوط به امضای این توافق کردند و از طرفی دیگر و بعد از امضای برجام، مدعی شدند که این موضوع ربطی به گشایش های اقتصادی ندارد و امثالهم، واژه مورد استفاده همه دولتی ها شد.

همین افرادی که امروز و بعد از امضای خسارت بار برجام، در جستجوی بهانه ی دیگری برای فرافکنی از عدم توانایی خود هستند، قبل از این احقاق تمام آرزوهای ایرانیان را متوسل به این تدبیر و اراده ، نشان می دادند. مطالب کذب و وعده های دروغین زیادی برای تصویب و اصطلاحا ماله کش بر نواقص با اهمیت برجام بیان شد. جمله واضح و بدون تفسر آقای رییس جمهور که تمام تحریم ها لغو و برداشته خواهد شد و تأکید ایشان بر همه تحریم ها و در جایی دیگر و به صورت عملی، اصرار و ادامه رکودی بی سابقه در کشور و به نوعی مطالبه حل رکود از جانب مردم و اینکه این رکود و این افتضاح به امضا نشدن توافق هسته ای است و باید سریع تر و بدون فوت وقت آن را امضا کرد.در خصوص FATF هم، هشدارها به مقامات مسئول داده شد، در روزنامه ها و جراید این مطلب بیان شد که قرارداد FATF برای کشور غیر عقلانی است و عملا نوعی توهین آشکار به ایران و ملت ایران است. اما با پروپاگاندای رسانه ای و شلوغ کردن بازی این قرارداد در بستری آرام و بدون هیاهو امضا شد. بعد از این قرارداد بانک های ایران می بایست و متعهد شدند که افرادی که جامعه بین الملل تصمیم به تحریم آن ها گرفته است را خارج از سرویس دهی بداند و عملا اجرا کننده تحریم های آمریکا و اروپا در حوزه بانکی، خود بانک های ما خواهند بود. این اتفاق مهم بدون هیچگونه هزینه ای رخ داد و بعدها متوجه خسارت های عظیم آن خواهیم بود. قطعا با امضای این قراردد (FATF) آمریکا و اروپا نیازی به تحریم مجدد ایران ندارند، فقط کافیست ایران و بانک های ایران را به عدم اجرای توافق در خصوص سازمانها و افراد تحریمی محکوم کنند. در آن وقت به صورت قراردادی، علاوه بر قطع روابط بانکی بین المللی، هزینه ها و جریمه هایی هم می بایست ایران پرداخت کند که این قطعا دستمایه ای خواهد بود برای سرقت اموال و پول های ایران در بانک های جهانی.

در کنار این اتفاقات، مبلغ ۲ میلیارد از دارایی ایران را آمریکا برداشت کرد و فاجعه آن جا صورت می گیرد که این برداشت در زمانی صورت می گیرد که دست های وزیر امور خارجه ایران و آمریکا به نشانه دوستی و همکار در دست هم بودند. بعد از این اتفاق به مثابه دیگر اتفاقات و عدم توانایی ها، دولت شروع به فرافکنی کرد. خنده دار و البته تأسف بار این که آقای روحانی و تیم ایشان، مقصر برداشت امروز این پول از حساب بانک را به ۲۰ سال قبل یعنی دولت خاتمی دانستند و گفتند که چرا این پول در آن زمان در آن جا سرمایه گزاری شده است. حالا این سئوال که چه شده است که در این ۲۰ سال کسی به این پول دست اندازی نکرده و اتفاقا در زمانی که شما اعلام می کنید با آمریکا و اروپا به توافق رسیده اید که دست از اعمال و رفتار این چنینی بردارد، رخ می دهد.

مسأله و موضوع دیگری که اتفاق افتاده است، تغییر فرمت قراردادهای نفتی تحت عنوان IPC است. شاید بتوان گفت خسارت های آتی این اتفاق از تمام خسارت های قبلی وحشتناک تر و بالاتر خواهد بود. با وجود هشدارهای فراوان، لکن دست اندرکاران این پروژه با انواع گفتگو و توجیه در رسانه ها و مطبوعات و تریبون ها، این نوع قراردادها را نهایی کرده اند و شاید در مراحل آخر عقد قرارداد باشد. چونانکه گفته شد اولین قرارداد IPC اول مهرماه امسال منعقد خواهد شد و این روزها در تدارک امضای آن هستند. متأسفانه باید منتظر ماند که صدها کرسنت و خسارت در سال های آتی برای ایران رقم بخورد. متأسفانه ما به صورت قرارداد نفت خود را در اختیار غرب قرار داده ایم. تا آن جایی که وزیر سابق نفت گفته است، اوضاع نفتی با این نوع قرارداد از قبل از ملی شدن صنعت نفت خراب تر شده است.

اتفاق عجیب و تأسف بار دیگری که در امسال رخ داد افت چند پله ای رتبه ورزش ایران در مسابقات المپیک بود. با وجود رشد صعودی در دوره گذشته و امید فراوانی که برای ورزشکاران ایرانی به وجود آمده بود، متأسفانه ایران سقوط چند پله ای در ورزش و المپیک داشته است. البته که کما فی السابق دولت با نوعی پروپاگاندای رسانه ای، مدال آوری خانم کیمیا را پررنگ جلوه داد و عملا در سطحی از خوشحالی و شادمانی قرار گرفت که متوجه سقوط در رتبه بندی ورزش جهانی نبود و با همین شیوه سعی کرد مردم کشور تلخی کمتری از این مسابقات در ذهنشان نقش ببندد. وقتی مسئول ورزش دولت روحانی حد و اندازه ورزش کشور را همین می داند و سقوط در رتبه بندی المپیک برای او راضی کننده است و نسبت به آن افتخار می کند.، چه تضمینی وجود دارد که رتبه ها در ورزش سیر نزولی را طی نکند که هر عقل سلیم و هر فردی که به این مسأله و معما فکر کند، حتما به سیر نزولی و خوشحالی مسئولان در قبال همین خسارت را پیش بینی خواهد کرد.

یکی دیگر از مسائل پر رنگ امسال، افزایش حجم تخریب ها نسبت به آقای احمدی نژاد است. معلوم نیست چه شده است که بی وقفه و با روندی رو به گسترش این تخریب ها و توهین ها آغاز شده است. تمام دولت و تک تک وزرا و مسئولین به نوعی با یک یا دو جمله در ضدیت با احمدی نژاد، پیمان خود را با روحانی تجدید می کنند. به هر مناسبتی نام احمدی نژاد در تریبون ها بیان می شود. تا آن جایی که دوستی می گفت بعید نیست در چند روز آینده اینطور تیتری در روزنامه ها دیده شود:«مشاور رئیس جمهوری که استاندار آن احمدی نژاد بود فلان فساد را انجام داد» یعنی کاملا آگاهانه و با برنامه تمامی اشکالات و ضعف ها و فسادها را به هر ترتیبی که بتوانند با نام احمدی نژاد اعلام می کنند. یعنی اگر روزی بخواهند در مورد فساد و یا جرمی در خصوص پسر هاشمی رفسنجانی خبری را پوشش بدهند حتما این گونه خواهد بود. «پسر رئیس جمهوری که استاندارش احمدی نژاد بود، دستگیر شد! » حالا تمام این شدت تخریب ها برای چیست؟ این سئوال، جواب روشنی دارد که با توجه به عملکرد و برنامه های دولت و حامیان دولت مشخص است، از همه زودتر و جلوتر، خود دولت و حامیان به پاسخ آن رسیده اند. «پاسخ مطالبه عمومی برای رئیس جمهور شدن احمدی نژاد است» صحبت ها و حرف های زیادی در این باره از سوی افرادی بغیر از نزدیکان و اطرافیان احمدی نژاد مطرح شده است. در این هم نکته قابل تأمل اینست که کوچکترین صحبت و نکته ی انتخاباتی از زبان اطرافیان احمدی نژاد و شخص احمدی نژاد بیان نشده است و این حرف ها تماما از جانب مخالفان احمدی نژاد مطرح شده است. تحلیل های باصطلاح آبکی ای که بیشتر می توان نام آرزو را برای آن گذاشت. مخالفان خودشان ، احمدی نژاد را در صحنه فرض کردند و خودشان هم برنامه های لو رابیان کردند و خودشان هم آن برنامه ها را خارج از قوانین و مصلحت کشور می دانند و با این فرض آرزو کردند که بتوانند با فشار و جوسازی برای شورای نگهبان از این بستر، دستاوردی داشته باشند. حتما اینگونه افراد، افرادی فراموشکار هستند، چرا که این افراد می خواستند در انتخابات مجلس و خبرگان با همین روش شورای نگهبان را مجبور به کاری بکنند اما موفق نشدند.

در هر صورت بحث به سر آمدن یا نیامدن احمدی نژاد مطرح نیست و در این مقاله قصدی برای طرح این موضوع ندارم. به اعتقاد من ابتدا باید این سئوال پاسخ داده شود که اگر آقای روحانی ۴ سال دیگر رئیس جمهور بماند، چه خواهد شد و چه اتفاقاتی برای کشور رخ خواهد داد؟ حتما این سئوال و پاسخ به این سئوال تکلیف بسیاری از افرادی که در صدد فکر کردن به آینده ایران هستند را روشن خواهد کرد. اساسا موارد مذکور در ابتدای مقاله بدین جهت بود که آقای روحانی دستآوردهایی مثل برجام، IPC،FATF و ۲ میلیارد دلار، فاجعه منا، قطع روابط با عربستان رکود بی سابقه و حقوق های نجومی و ….. را در کارنامه ۴ ساله ریاست جمهوری اش داشته است. آیا بر فرض در اختیار بودن ۴ سال دیگر سکان اجرایی کشور در دست روحانی، چه اتفاقات و قراردادهایی متصور خواهد بود.

آقای روحانی توافقی که خسارت محض لقب گرفته است را امضا کرده است و به آن افتخار می کند، آقای روحانی IPC و قرارداد نفتی که باعث به وجود آمدن صدها کرسنت خواهد بود را اجرایی کرده است و به آن افتخار می کند و کلید روابط بین المللی می داند. آقای روحانی تعهدات FATF را داده است و احساس خوبی دارد تا جاییکه در ایران نمایشگاهی بر پا می کنند و اعلام می کنند که در این نمایشگاه از ورود افرادی که در لیست تحریم ها هستند جلوگیری می شود. اگر فرض را بر رییس جمهور بودن ۴ سال دیگر برای روحانی بگذاریم یعنی این که عملا مردم برای بار دوم به این عملکرد و به این نوع توافقات رأی مثبت داده اند. تصور هر تحلیلگری در این موقعیت چیست؟ آیا بدیهی نخواهد بود این روش و این نوع تفکر با شدت و حدت چند برابر در ۴ سال دوم اجرا بشود . آیا بعید می دانید که کشور را به جایی برساند که حتی نیروی مسلح کشور را قرارداد طی قرارداد هایی به خارجی ها بسپرد؟! حتی اجازه آب خوردن هر ایرانی را به دست آمریکا و اروپا بسپارد.

در آن موقعیت، هر فردی توهم این را خواهد داشت که حتما مردم کشور هم همین ها را می خواهند. حتما مردم ایران راضی هستند که ما تأسیسات هسته ای خود را نابود کنیم و در مقابل هیچ چیزی به ما داده نشود و از این مسأله خوشحال و راضی باشیم.

تحلیل صحیح اوضاع کشور می بایست از این نقطه آغاز شود. حتما این ترفند که به جای پاسخ گویی دولت و ارزیابی عملکرد روحانی، به آمدن یا نیامدن افراد دیگر پرداخته شود،نقشه ای حساب شده و دقیق برای به فراموشی سپردن خسارت های عملکرد روحانی و دولتش است.

با توجه به شناختی که از مردان بزرگ ایران زمین وجود دارد، اساسا تا زمانی که احساس تکلیف و احساس نیاز به حضور در عرصه ای برای آن ها رخ ندهد، بعید است که این موضوع دغدغه ی ذهنی افرادی مانند دکتر احمدی نژاد باشد. این تفکر می بایست برای تمامی سیاست مداران کشور، وجود داشته باشد که اگر آقای روحانی کارنامه مثبتی دارد، اتفاقا حمایت از او داشته باشند و در غیر این صورت با بررسی دقیق عملکرد دولت روحانی و چرایی عدم حضور موفق او در سکان اجرایی کشور، به دنبال پیدا کردن فردی باشند که پتانسیل رقابت با این شخص را داشته باشد، چرا که همانطور که در تمامی مقاله واضح بود، حضور فرضی آقای روحانی در ۴ سال دوم ریاست جمهوری تبعات و نتایج روشن و واضحی را خواهد داشت و عملا بر تعداد توافقات این چنینی با کشورهای اروپایی و آمریکا افزوده خواهد شد.

یادمان نرود، با همه این اتفاقات و جریانات، آقای روحانی به واسطه حمایت رسانه های بی شمار اصلاح طلب از او، توان این را دارد که همچون سه سال گذشته مردم را با واژه امید منتظر اتفاقات خوب بگذارد و یکی از نتایج آن رکود بی سابقه و افت سطح زندگی مردم ایران خواهد بود.

در نتیجه مباحث مطرح شده باید به این مطلب اذعان کرد که سال ۱۴۰۰ در ایران سالی عجیب خواهد بود. از یک طرف احتمال این که افغانستان ، ترکیه ، عراقی برای خودمان ساخته باشیم و از طرفی دیگر قدرت و هیبت و صلابت ایران را صد چندان کرده ایم و آماده برپایی جشن نتایج چشم انداز ۲۰ ساله خواهیم شد.

« ایران کشوری است توسعه یافته با جایگاه اول اقتصادی، علمی و فناوری در سطح منطقه، با هویت اسلامی و انقلابی، الهام بخش  در جهان اسلام و با تعامل سازنده و مؤثر در روابط بین الملل. (بخشی از متن سند چشم اندازد ۲۰ ساله ۱۴۰۴)»

آمین.




طبقه بندی:
ارسال توسط پایگاه تحلیلی و اطلاع رسانی نجوا پرس
آخرین مطالب